<<<<<<<<Birkenpilz>>>>>>
เป็นเห็ดที่เก็บมาได้วันนั้นป้าเอามาทำเป็นอาหาร
ส่ครีมข้นกินกับข้าวอร่อยมาก
"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""
<<<<<<< กระเหรี่ยงเก็บเห็ด ตอน2 >>>>>>>>>
ระหว่างที่พากันเดินทางเข้าป่าตามข้างๆทาง
จะมีพวกแบล๊คบรูรี่ป่าเต็มไปหมด
ลุงแกไม่สนใจใยดีพวกหนามของมันหรอก
แกมุ่งแต่จะหาเห็ดอย่างเดียวแต่ป้าไม่เอาด้วยหรอก
เจ็บจะตายและคันด้วยนี่จนตอนนี้ป้ายังคันไม่หาย
เมื่อตอนไปช่วยน้องซาร่าอารามตกใจพากันลืมตัว
พากันวิ่งเข้าไปในดงตำแยตอนที่น้องซาร่ากลิ้งตกไหล่เขา
ป้าเดินนานนนนนมากจนต้องบ่นถามลุงว่า
จะข้ามไปอีกป่าที่มีถนนรถวิ่งได้ตัดแบ่งเขาไว้
" บ๊อบบี้(ลุงแกเกลียดชื่อนี้มากเพราะเผอิญชื่อไป
ซ้ำกับหมาข้างบ้าน) จะเข้าป่าตรงข้ามนี้ไหม แต่ดูท่า
ทางไม่น่าจะมีเห็ดนะ " ป้าถาม
" เข้าไปเลย แล้วจะตามมาทีหลัง "ลุงตะโกนตอบป้า
บรรดากระเหรี่ยงหลงดอยพากันเดินเข้าไปในป่าอย่างหงอยๆ
เพราะไม่เจออะไรเลย
" ซื้อครีมมาหรือเปล่าเดี๋ยวไม่มีทำเห็ดเน้อ " เสียงแม่
แกร้องแหย่ พร้อมหัวเราะกันอย่างครื้นเครง
" ไม่ได้ซื้อถึงอย่างไร เพราะเรารู้ว่าไม่ได้เห็ดร๊อก"
ป้าตอบแม่ป้าแบบผู้ชนะ
" ไชเซ่ะ โอ๋ยยยยย้อ " เสียงลุงแกร้อครางเพราะโดนกิ่งสนดีดหัว
" เย้ๆๆเจอแล้วๆๆ" เสียงป้าร้องลั่น ลุงแก
รีบแล่นถลามาเลยพอรู้ว่าป้าได้เห็ด
" ฉันก็เจอ โอ๊ะ เจออีกแล้ว "
เสียงลุงแกร้องเพลงอย่างมีความสุขมาก
นี่ขนาดแกทำน้องซาร่าบาดเจ็บนะลืมไปแล้ว
ลุงแกร้องเพลงสวิสเพราะมาก
แกเป็นสมาชิกของชมรมกลุ่มเต้นรำและร้องเพลงในเขต
เมืองที่ป้าอยู่ แกมีงานอดิเรกมากมาย
เช่น เล่นไพ่ชิงแชมป์สวิส ,เล่นยิมนาสติค,เป็นสมาชิกคนเดินเขา,
ไปร้องเพลงกับกลุ่มSBB ของBERN
โอ๊ยอาทิตย์หนึ่งแกไม่ค่อยจะอยู่บ้านหรอก
" เจอบ้างไหมแม่ทำไมไม่ส่งเสียงบ้าง "
" ส่งเสียงทำไมไม่เห็นมีเสียงใครเลยนอกจากกลุ่มนี้
กลุ่มเดียวส่งเสียงโล๊ะเล๊ะไปหมด " แกตอบแบบเซ็งๆ
ตั้งแต่แม่และน้องมาอยู่ด้วยนี่ น้องสาวป้ามันบ่น
ว่าสมบัติผู้ดีที่สะสมไว้เริ่มจะหายหมด
เพราะบ้านป้าพูดคุยกันนี่ไม่ค่อยจะสำรวมกันเลย
และทำตัวกันยิ่งกว่าพวกบ้าหอบฟาง
" ด่าลิง (ที่รักนะ) ชั้นจะไปดูม๋อมและบิ๊วหน่อย
ว่าได้เห็ดไปถึงไหนแล้ว "
ลุงแกจะไปตรวจราชการเห็ดว่ามีใครได้เห็ดเกินหน้าเมีย
แกหรือเปล่า ซักพักลุงแกก็หน้าเริ่ดกลับมา
" ม๋อมได้เห็ดตั้งเยอะมากกว่าเธอเสียอีกเธอ
เก็บอย่างไรได้น้อยกว่า "
และจากนั้นแกไม่เคยกลับมาสนใจใยดีป้าอีกเลย
แกง่วนไปตัดเห็ดอยู่กับแม่แก นานจนป้านึกถึง
ลุงแกได้จึงตะโกนถามหา
" บ๊อบบี้หายหัวไปไหน "
" เฮี้ย... (hierแปลว่าอยู่นี่จ๊ะ)เดี๋ยวเข้าใจผิด "
" ฉันอยู่กับมอมดีกว่า ไม่ต้องมาตะโกนเรียกหรอก"
กระเหรี่ยงชุดนี้ต่างพากันไปแยกย้ายไปหาเห็ด
เวลาไม่เห็นกันนานๆก็ส่งเสียงเรียกกันทีจนลั่นป่า
ไปหมดทำตัวสมกับเป็นกลุ่มทัวร์กระเหรียงจริงๆ
น้องที่มันเคยด่าก็ส่งเรียกเรียกตามลั่นไปหมด
เราเดินเก็บเห็ดจนได้ 2 ตะกร้าเต็มๆ เดินไปป้าก็บ่นไป
" สงสัยคงจะทำความสะอาดกันจนหน้ามืด"
" อ๋อ !!!!!! นี่คิดจะไปเกาะคอมไช่ไหมถึงพูด
แบบนี้วันๆเกาะแต่คอม ถ้าเป็นผัวคนอื่นไม่ใช่
*บ๊อบ มีหวังโดนดีดซี่โครงเลาะติดฝาไปแล้ว"
แม่แกด่าป้าแบบอิดหนาระอาใจ
" แหมบ๊อบบี้ มันไม่บ่นแล้วเห็นไหม " ป้าเถียง
" ไช่ซีมันบ่นจนมันเซ็งเบื่อไปแล้ว มันรู้ว่าบ่นไป
ก็ไม่ได้ประโยชน์ เช้าขึ้นมายังไม่ทันจะล้างขี้ตาก็มา
เกาะคอมแล้ว" ป้าก็ปล่อยให้แม่แกบ่นไปตามประสา
ป้าคิดว่าเดี๋ยวแกก็ชินไปเอง
พอไปถึงบ้านก็เย็นมากแล้วแม่และบิวต่างพากัน
เอาเห็ดออกมาทำความสะอาดกัน
ป้าเลยถือโอกาสแวะมาเกาะคอมแม่แกทำไปค้อนไป
ลุงแกก็ด่าว่าไม่ไปช่วยแม่ แหม....เกิดเป็นป้านี่เซ็งจริงๆ
มีแต่คนด่า.....ป้าก็เลยคลายเครียดด้วยการ....นั่งพิมพ์
คอมต่อไป
***** เล่าเรื่องเก็บเห็ด *****